Mijn Blogs

Wie kent ’m niet, die oude reclameslogan uit de jaren ’80? “Brood, daar zit wat in.” En brood had ook echt een goede naam. We aten het als ontbijt, lunch en soms zelfs ’s avonds. Tegenwoordig lijkt dat anders te zijn. Steeds vaker hoor je dat brood ongezond is: de gluten zijn niet goed, het zou je darmen irriteren, een opgeblazen gevoel geven, laaggradige ontstekingen veroorzaken en je moe maken. Brood staat ineens in hetzelfde rijtje als suiker en fastfood. Net alsof ons lichaam granen niet meer zou kunnen verteren. Maar granen zijn gewoon gezond. Het verschil zit in wélke granen we eten en hoe ze geteeld, gemalen en bereid worden. Veel mensen vermijden brood vanwege klachten. In deze Inspiratiemail ontdek je waarom juist de kwaliteit en bereiding van granen bepaalt hoe je lichaam erop reageert.

Twee weken geleden startte ik met de Biologika Jaaropleiding. Ik keek ernaar uit, maar eerlijk is eerlijk: ik vond het ook spannend. Niet omdat het niveau hoog ligt, maar omdat deze opleiding raakt aan iets dat voor veel mensen gevoelig ligt: de manier waarop we kijken naar ziekte en gezondheid. Het vraagt namelijk dat je anders gaat kijken naar dit thema. En dat is spannend, zeker in de huidige tijd.

En dan is het ineens 2026. Een nieuw kalenderjaar vol met nieuwe kansen, mogelijkheden en jawel, ook de goede voornemens komen natuurlijk weer om de hoek kijken. Goede voornemens die hopelijk gaan lukken, maar vaak ook niet. En waarom maken we ze eigenlijk altijd precies bij de jaarwisseling. Waarom is dat het moment om dan alles anders te willen doen? En waarom lukt het ons dan toch zo vaak niet om ze vol te houden?

Ken je dat gevoel dat je ergens middenin zit en alleen nog maar het probleem ziet? Dat had ik vorige week in mijn praktijk ineens in drie gesprekken achter elkaar. Blijkbaar was het “vastzitten in je eigen verhaal” even het thema van de week. Zelf ben ik er soms ook heel goed in. Maar er gebeurt iets verrassends wanneer je één stap achteruit doet........

Het afgelopen jaar kwam ik door omstandigheden veel in ziekenhuizen. Niet zozeer omdat ik daar nu zelf iets te zoeken had, maar meer omdat er in mijn naaste familie het nodige speelde op gezondheidsvlak. Ik verwonderde mij over hoe knap ze tegenwoordig zijn in wat ze allemaal kunnen in ziekenhuizen. Maar het lijkt er bijna op dat we zijn vergeten dat ons lichaam meer is dan een fabriek met losse onderdelen...................

De afgelopen weken was ik moe. Zo moe, dat er letterlijk niets uit mijn handen kwam. Voor wie mij al wat langer volgt, weet dat mijn vader onlangs is overleden. En misschien denk je nu: “Ja joh, niet zo gek toch, na wat jij allemaal hebt meegemaakt.” En heel eerlijk? Daar heb je groot gelijk in. Toch voelde het voor mij frustrerend. Want ik dacht eindelijk weer wat tijd voor mezelf te hebben en toch bleef ik maar moe. Niet alleen futloos, maar gewoon echt uitgeput. Dus ik besloot: “Kom, ik ga er nu alles aan doen om weer fit te worden.”

En zo komt er dan ineens geen zinnig woord meer uit als ik een nieuwe blog wil schrijven. Misschien is dat precies waar ik nu over wíl schrijven: over de leegte na de storm. Over de futloosheid, het willen maar niet kunnen, het gevoel dat er niets uit je handen komt.

De zon staat voor veel mensen gelijk aan zomer, vakantie en vrijheid. Zeker in de wintermaanden kijken we er naar uit. We plannen onze vakanties eromheen en zodra ze schijnt dan klinkt het overal: “Wat een lekker weertje hè?” Maar diezelfde zon lijkt de laatste jaren steeds vaker in de beklaagdenbank te zitten. Terecht? Of toch niet?

Mijn gebit en ik zijn altijd dikke maatjes geweest. Waar ik andere mensen regelmatig hoorde klagen over nare tandartsbezoeken, heb ik op dat vlak weinig te klagen. Gelukkig! Totdat die ene kies in mijn gebit besloot om een andere koers te gaan varen. Sindsdien weet ik goed hoe een tandartsstoel zit.

“En…. weten jullie al waar de vakantie naartoe gaat?” Het is zo’n typische vraag die ieder jaar weer langskomt. En eerlijk is eerlijk, ik stelde ‘m vroeger zelf ook. Want natuurlijk ga je op vakantie. Even eruit. Even weg, toch? Maar wat als je deze zomer gewoon thuisblijft? En wat als je dat niet voelt als een gemis, maar juist als een kans om het echte vakantiegevoel te vinden? En dat gevoel is dichterbij dan je nu zou denken.